1. اسیدها بر اساس آلی یا معدنی بودن آنها به اسیدهای معدنی و اسیدهای آلی تقسیم می شوند.
اسیدهای آلی به ترکیبات آلی اطلاق می شود که خاصیت اسیدی از خود نشان می دهند. رایج ترین اسیدهای آلی اسیدهای کربوکسیلیک هستند که اسیدیته آنها از گروه کربوکسیل (-COOH) ناشی می شود. سایر ترکیبات مانند اسیدهای سولفونیک ({3}}SO3H) نیز به عنوان اسیدهای آلی طبقه بندی می شوند. اسیدهای آلی می توانند با الکل ها واکنش داده و استرها را تشکیل دهند.
2. بر اساس وجود یا عدم وجود اکسیژن، اسیدها به اکسی اسیدها و غیراکسی اسیدها تقسیم می شوند.
اسیدهای اکسی (به عنوان مثال، اسید سولفوریک H2SO4، اسید کربنیک H2CO3، و غیره) و اسیدهای غیراکسی (به عنوان مثال، اسید هیدروکلریک HCl، اسید هیدروفلوئوریک HF، و غیره).
3. بر اساس تعداد یون های H+ که می توانند از یک مولکول اسید جدا شوند:
اسیدها را می توان به اسیدهای مونوپروتیک (مانند HCl)، اسیدهای دی پروتیک (مانند H2SO4) و اسیدهای تری پروتیک (مانند H3PO4) طبقه بندی کرد.
4. بر اساس اسیدیته (قدرت) نسبی آنها-به طور خاص، اینکه آیا آنها تحت تفکیک کامل{2}}اسیدها به اسیدهای قوی، اسیدهای نسبتاً قوی و اسیدهای ضعیف طبقه بندی می شوند.
اسیدهای قوی (مانند HCl)، اسیدهای نسبتاً قوی (مانند H3PO4)، و اسیدهای ضعیف (مانند H2CO3).
5. بر اساس اینکه آیا اتم مرکزی الکترون به دست می آورد یا خیر، اسیدها به اسیدهای قویاً اکسید کننده و اسیدهای غیر{1}}به شدت اکسید کننده طبقه بندی می شوند.
اسیدهای قوی اکسید کننده (مانند HNO3).
